Mecze piłki nożnej rozgrywane są na polu gry ( potocznie nazywanym boiskiem słowo to pochodzi od ludowego określenia płaskiej przestrzeni w środkowej części stodoły położonej między dwoma sąsiekami, miejsca młocki zboża, zwanego także bojewica, bojewisko, klepisko. Dziś boisko to miejsce przeznaczone do ćwiczeń gimnastycznych, gier, rozgrywek i zawodów sportowych) wyznaczonym w postaci prostokąta o szerokości od 45 m do 90 m i długości od 90 m do 120 m. Dwie krótsze linie nazywają się liniami bramkowymi, natomiast dwie dłuższe – liniami bocznymi. Po przeciwległych stronach pola gry, na środku linii bramkowych, ustawione są bramki o szerokości między wewnętrznymi krawędziami słupków 7,32 m i wysokości dolnej krawędzi poprzeczki od podłoża 2,44 m. Linia środkowa boiska – określa połowę boiska. Na jej środku znajduje się punkt, z którego rozpoczyna się każdą połowę meczu. Z tego punktu zakreślone jest koło o promieniu 9,15 m. Zawodnicy z przeciwnej drużyny mogą zbliżyć się do piłki na bliższą odległość (niż 9,15 m) dopiero po gwizdku sędziego i dotknięciu piłki przez jednego z graczy. Rozpoczynając grę piłka musi być podana na połowę przeciwników. Pole karne – jest to obszar, w którym bramkarz może złapać piłkę w ręce. Gdy w obszarze pola karnego zostanie sfaulowany zawodnik drużyny atakującej, lub obrońca zagra piłkę ręką, to obowiązkiem sędziego jest podyktować rzut karny. Wykonuje się go z punktu karnego oddalonego od bramki o 11 m. Pole bramkowe – w jego obrębie, w żaden sposób nie można atakować bramkarza – jest on specjalnie „chroniony”. Każdy atak na niego traktowany jest jako faul.

Podobnie jak w innych krajach, również w Polsce rozwój hokeja był związany z łyżwiarstwem. W Polsce hokej na lodzie zaczęto uprawiać w latach dwudziestych – po odzyskaniu Niepodległości. Pierwsze grupy młodzieży tworzące hokejowe drużyny pojawiły się w Warszawie, Łodzi i we Lwowie. W 1922 r. w Warszawie, Polonia i AZS utworzyły pierwsze klubowe sekcje hokeja na lodzie. Jako datę narodzin polskiego hokeja przyjmuje sie rok 1925, w którym 4 warszawskie kluby: Polonia, AZS, Warszawianka i Warszawskie Towarzystwo Łyżwiarskie założyły w stolicy Polski Zwiazek Hokeja na Lodzie (PZHL). Choć PZHL powołały do życia zespoly warszawskie, hokej uprawiano juz praktycznie w całej Polsce. W 1926 r. PZHL został przyjęty w poczet członków Miedzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie (LIHG, pózniej IIHF). W tym samym roku reprezentacja Polski wystąpiła w Mistrzostwach Europy w Davos. Pierwsze Mistrzostwa Polski zorganizowano w 1927 r. Runda finalowa odbyla sie w dniach 21 i 22 lutego 1927 r. w Zakopanem. Pierwszym Mistrzem Polski zostala drużyna AZS Warszawa. W grudniu 1930 r. w Katowicach otworzono pierwsze w Polsce (a 12 w Europie) sztuczne lodowisko – Torkat. Wybudowanie Torkatu było warunkiem przyznania Polsce organizacji Mistrzostw Świata w 1931 r. w Krynicy. W roku 1932 reprezentacja Polski po raz pierwszy wystapila na zimowych igrzyskach olimpijskich. Niestety, w Lake Placid (USA) – gdzie odbywal sie olimpijski turniej – Polacy zajęli ostatnie miejsce, przegrywajac wszystkie mecze. W pierwszym powojennym sezonie 1945-46 w Polsce wznowiło działalność 16 klubów. W 1946 r. pierwszym powojennym mistrzem Polski zostala Cracovia Kraków. W pierwszych powojennych Mistrzostwach Świata rozegranych w 1947 r. w Pradze triumfowali gospodarze, a drużyna Polski zajęła 6 miejsce. W sezonie 1955-56 po raz pierwszy hokejowe rozgrywki ligowe w Polsce rozegrano wg nowych zasad. Po 8 zespolów w I i II lidze walczylo ze sobą systemem każdy z każdym, mecz – rewanż. Mistrzem Polski została warszawska Legia, wyprzedzając dwie drużyny katowickie: Górnika i Start. W sezonie 1965-66 pierwszą ligę powiększono do 10 zespolów. W latach 70-tych polski hokej zdecydowanie zdominowała drużyna Podhala Nowy Targ, która zdobyła 9 mistrzowskich tytułów z rzędu (1971-79). Za plecami Podhala walkę o srebrne medale MP toczyły między sobą drużyny katowickie: Baildon Katowice i Naprzód Janów. W 1976 r. Polska po raz drugi zostala gospodarzem Mistrzostw Świata grupy A w Hokeju na Lodzie. Tym razem areną zmagań 8 najlepszych zespołów był katowicki Spodek. Turniej rozpoczął się od ogromnej sensacji, a dzień 8 kwietnia 1976 r. przejdzie na zawsze do historii polskiego hokeja. W meczu inaugurujacym Polska pokonala ZSRR 6:4 , a 3 bramki dla naszego zespolu zdobył Wiesław Jobczyk. Naszpikowana gwiazdami drużyna ZSRR, ówczesny 14-krotny Mistrz Świata i 5-krotny Mistrz Olimpijski była zdecydowanym faworytem calego turnieju. Nigdy przedtem, ani nigdy później polskim hokeistom nie udalo sie pokonać Rosjan. W latach 80-tych krajowe rozgrywki ligowe zdominowane zostaly przez 2 kluby. Początek dekady należal do hokeistów Zagłębia Sosnowiec, które w latach 1980-83 zdobyły 4 tytuly mistrzowskie pod rząd, natomiast w drugiej połowie dekady panowała bytomska Polonia wygrywająca ligę 6 razy w ciagu 8 lat. Jeszcze w latach 80-tych czołówka światowego hokeja powoli zaczeła uciekać Polakom. Nasza drużyna na przemian spadała z grupy A, to znów do niej wchodziła. Bardzo popularne było wówczas stwierdzenie, że Polska jest za słaba na grupę A i za silna na grupę B. Dużą niespodziankę sprawili swoim występem polscy hokeisci na Zimowej Olimpiadzie w Calgary w 1988 r. Po minimalnej porażce z Kanadą (0:1), sensacyjnym remisie ze Szwecją (1:1) i wygranej z Francją (6:2) zanosiło się na to, że biało-czerwoni będą w stanie awansować do finałowej szóstki. Cieszyły nie tylko wyniki meczów, ale przede wszystkim styl gry naszego zespołu. Niestety, wiadomość o wykryciu niedozwolonego dopingu w organizmie polskiego napastnika Jaroslawa Morawieckiego i odebranie Polsce dwóch punktów (za zwyciestwo nad Francja) zupelnie rozbiła polski zespół i podcięła naszym zawodnikom skrzydła. Polska przegrała kolejne 3 mecze i ostatecznie zajęła dopiero 10 miejsce.

Już Holendrzy grali w Hokeja na lodzie w XV wieku. W współczesnych czasach kolebką i ojczyzną hokeja na lodzie jest Kanada. Pojawił się on tam w początkach XIX wieku. Powstał na bazie uprawianych wcześniej gier shinny i lacrosse. Pierwszy mecz hokeja na lodzie rozegrali w 1855 r. w kanadyjscy żołnierze oddziału strzelców królewskich. W marcu 1875 r. na Victoria Skating Rink zmierzyły się dwie drużyny studenckie. Pierwsze przepisy nowej dyscypliny sportu zostały stworzone dopiero w 1879 r. przez dwóch studentów McGill University w Montrealu. Absolwenci uniwersytetu McGill propagowali hokej we wszystkich zakątkach Kanady, tak że w niedługim czasie stał się on niezwykle popularny. Nowa dyscyplina sportowa tak spodobała się w Kanadzie, że uprawiano ją niemal masowo. Chłopcy biegali z kijami za krążkiem na ulicach i zamarzniętych stawach. Powstały liczne drużyny i pierwsze ligi: w Montrealu, Ottawie i Kingston. Już w 1883 r. hokej miał tylu zwolenników, że włączono go do programu zimowego karnawału w Montrealu. W Europie hokej na lodzie pojawił się w pierwszych latach XX w. wypierając znaną tu wcześniej odmianę hokeja – bandy. Najwcześniej przyjął się on w Niemczech, Szwajcarii, Francji, Belgii, Anglii i Czechach. W 1908 r. w Londynie przedstawiciele Anglii, Francji, Belgii, Szwajcarii i Czech założyli LIHG (Ligue Internationale de Hockey sur Glace) czyli Międzynarodową Federację Hokeja na Lodzie, której inicjały z francuskich zmieniły się później na angielskie IIHF (International Ice Hockey Federation). W 1910 r. w Les Avants (Belgia) rozegrano pierwsze Mistrzostwa Europy, a pierwszymi mistrzami starego kontynentu zostali Anglicy. Pierwszą międzynarodową imprezę z udziałem hokeistów zza oceanu kibice zobaczyli w 1920 r. przy okazji… letniej olimpiady w Antwerpii. Triumfowała w niej oczywiście Kanada wyprzedzając USA i Czechosłowację. ierwsze „oficjalne” Mistrzostwa Świata odbyły się w 1924 r. podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Chamonix i potwierdziły ogromną przewagę Kanady. Jej drużyna wygrała wówczas ze Szwecją 22:0 i z Czechosłowacją 30:0, a ze Szwajcarią 33:0! Kanadyjczycy wygrywali jak chcieli. Od 1959 r. istnieje w hokeju na lodzie podział na grupy A, B i C. Zespoły z grupy A walczą co roku o tytuł mistrzów świata, a pomiędzy grupami istnieje system spadku i awansu. W latach olimpijskich – z wyjątkiem 1972 i 76 r. – tytuły mistrzów świata przyznawane były za osiągnięcia w turnieju olimpijskim. W latach 60-tych układ sił w światowym hokeju uległ wyraźnej zmianie. Hegemonię po Kanadyjczykach przejęli zawodnicy ZSRR, którzy w okresie 1963-71 co roku sięgali po mistrzowski tytuł. Mistrzostwa Świata i turnieje olimpijskie stały się mało ciekawe, zupełnie pozbawione emocji, bo przewaga radzieckiego zespołu była tak duża, że nikt nie potrafił mu poważniej zagrozić. Zaczęto się zastanawiać jak wyglądałoby porównanie sił hokeistów ZSRR z profesjonałami z NHL, ale próby doprowadzenia do takiej konfrontacji napotykały trudności nie do pokonania. Szansa oddaliła się jeszcze bardziej gdy kanadyjska federacja hokeja amatorskiego (CAHA) popadła w konflikt ze światową (IIHF). Chodziło o zawodowców, których udziału w mistrzowskich turniejach domagali się działacze z Kanady, nie widząc innej możliwości nawiązania walki z Europą. Obie strony sporu nie doszły jednak do porozumienia i to doprowadziło do rozłamu w światowym hokeju. Kanadyjczycy w 1969 r. wycofali się z udziału w mistrzostwach świata i nie uczestniczyli w nich aż do roku 1976, to jest do czasu kiedy IIHF wydała korzystną dla nich decyzję. W 1972 r. w hokejowym świecie doszło do historycznego wydarzenia. Po raz pierwszy w historii doszło do bezpośredniej konfrontacji najlepszych graczy NHL z zawodnikami Związku Radzieckiego. „Seria Stulecia” miała składać się z 8 meczów, z których pierwsze 4 odbyły się w Kanadzie, a rewanże w stolicy ZSRR – Moskwie. 1 września 1972 r. na słynnym lodowisku Montreal Forum doszło pierwszego „skrzyżowania kijów” pomiędzy „prawdziwą” reprezentacją Kanady a zespołem narodowym ZSRR. Porażka Kanadyjczyków w pierwszym meczu 3:7 była szokiem. Drugie spotkanie odbyło się w Toronto i zakończyło oczekiwanym zwycięstwem gospodarzy 4:1. Trzeci pojedynek, rozegrany w Winnipeg, przyniósł remis 4:4. W Vancouver w 4 meczu znów zwyciężyli Rosjanie, tym razem 5:3. W drugiej części serii, w Moskwie, górą byli hokeiści Kanady przegrywając tylko pierwszy mecz 4:5, wygrywając zaś pozostałe trzy 3:2, 4:3 i 6:5. Tak więc całą „Superserię” 8 meczów pomiędzy Kanadą a ZSRR wygrali hokeiści Kanady 4:3. Wkrótce po wspomnianej „Serii Stulecia” – w 1976 r. a więc tuż przed ponownym pojawieniem się Kanadyjczyków w mistrzostwach świata – w kalendarzu międzynarodowych imprez hokejowych pojawił się nowy turniej – Puchar Kanady (Canada Cup), którego nazwa zmieniła się w 1996 r. na Puchar Świata (World Cup of Hockey). W ten sposób działaczom IIHF przybył kolejny, poważny kłopot. Pod każdym bowiem względem, zwłaszcza prestiżu i poziomu zawody te przewyższają wszystkie inne, z mistrzostwami świata i turniejem olimpijskim na czele. Nic dziwnego – w Pucharze Świata uczestniczą „prawdziwe” krajowe reprezentacje ze wszystkimi najlepszymi hokeistami grającymi w NHL. Puchar Świata rozgrywany jest na lodowiskach Kanady i USA w nieregularnych odstępach 3 – 5 lat, zawsze na początku września, przed rozpoczęciem rozgrywek NHL. Do 2000 r. rozegrano 6 pucharowych turniejów (ostatni w 1996 r.) w których czterokrotnie triumfowała Kanada. Na początku 1998 r. w hokejowym świecie doszło do bezprecedensowego wydarzenia. Dzięki porozumieniu działaczy IIHF z komisarzami NHL w połowie stycznia nastąpiła dwutygodniowa przerwa w rozgrywkach NHL tak aby w odbywającej się w tym czasie Zimowej Olimpiadzie w japońskim Nagano mogli wziąć udział wszyscy najlepsi hokeiści.

Tenis jest grą tak technicznie zaawansowaną, że tak naprawdę nie ma uderzeń wzorcowych. Każdy zawodnik, czy tenisista amator wykonuje swoje własne specyficzne i niepowtarzalne uderzenia. Nie ma dwóch identycznych bekhendów, czy serwisów. Podobnie jak linie papilarne technika uderzeń poszczególnych graczy jest unikalna i niepowtarzalna. Na dodatek nawet ten sam tenisista wyjątkowo rzadko (poza serwisem) uderza piłkę za pomocą identycznej techniki, ze względu na dużą ilość zmiennych czynników . Bez względu na to, ile czasu spędzisz na korcie i jakie techniki gry będziesz poznawać, jeżeli nie będziesz mieć podstaw z zakresu prawidłowego chwytania rakiety. Najważniejszą częścią w budowie Twojej rakiety jest jej uchwyt. Nie mam tu na myśli materiału, z którego został on zrobiony, ale raczej sposób w jaki go trzymasz. Każda pozycja dłoni w stosunku do kantów trzonka rakiety, odpowiedni układ palców, ma ogromny wpływ na uderzenie piłki. Aby prawidłowo uchwycić trzon rakiety, należy zastosować się do następujących wskazówek: zachowanie większego odstępu pomiędzy palcem środowym i wskazującym oraz zostawienie mniejszego odstępu pomiędzy palcem środkowym i serdecznym. W takim ułożeniu dłoni, kciuk i palec wskazujący wyczuwają zmiany kąta rakiety, natomiast trzy dolne palce ściskają rakietę w momencie odpicia piłki. Wyróżniamy cztery sposoby trzymania rakiety: kontynentalny, wschodni, zachodni i pół zachodni. Dodatkowo w grze w tenisa mamy do czynienia z chwytami forehandowymi i backhandowymi.

Rodzaje chwytów forehand’owych:

1. Kontynentalny (Continental Grip) – podstawowy, najważniejszy niezbędny chwyt do gry w tenisa, dawniej używany do wszystkich uderzeń. Obecnie tym chwytem gra się serwis, wolej, lob, slajs i uderzenia defensywne.
2. Wschodni (Eastern Forehand Grip) – dzięki niemu uzyskujemy mocne płaskie uderzenia, używany między innymi przez takich tenisistów jak Sampras, Federer, Henmam czy Lindsay Davenport.
3. Półzachodni (Semi-Western Forehand Grip) – bardzo popularny chwyt, daje dużą kontrolę dzięki wygenerowanej rotacji , używany miedzy innymi przez takich tenisistów jak Agassi, Safin, Kuzniecova.
4. Zachodni (Western Forehand Grip) – dzięki temu chwytowi bardzo łatwo uderzyć piłkę z mocnym top spinem, bardzo często używany przez zawodników, którzy preferują nawierzchnie ziemną. Tym chwytem gra Rafael Nadal, Amelie Mauresmo.

Rodzaje chwytów backhand’owych:

1. Wschodni (Estern Backhand Grip) – dzięki niemu łatwo jest wykonać mocne płaskie uderzenie, ten chwyt często jest używany również przy wykonywaniu kick serwisu. Tym uchwytem gra Roger Federer, Lisa Raymond.
2. Półzachodni (Semi-Western Backhand Grip) – bardzo popularny wśród zawodników preferujących nawierzchnię ziemną. Używają go Gustavo Kuerten, Justine Henin.
3. Występują różne kombinacje w backhandzie oburęcznym, najpopularniejsza to kontynentalny i półzachodni czyli dominująca ręka trzyma chwtem kontynentalnym a druga półzchodnim. Takim chwytem gra Andre Agassi, Maria Sharapova.

Każdym z wymienionych chwytów można zagrać płasko mocno z dużą rotacją. Podstawowa różnicą jest to, że jednym chwytem jest łatwiej zagrać uderzenia płaskie a innym rotowane. To, który chwyt wybierzemy zależy tylko od nas.

Piłka nożna jest od wielu lat najpopularniejszą dyscypliną sportową w wielu krajach i ma najbardziej rozbudowane rozgrywki w skali świata. Zasadniczo zawody odbywają się w dwóch systemach: ligowym (tzw. każdy z każdym) oraz pucharowym. Ten pierwszy polega na rozegraniu przez każdą parę zespołów określonej w regulaminie liczby meczów (najczęściej 2) w sezonie i wyłonieniu zwycięzcy (za wygraną przyznaje się przeważnie 3 punkty (kiedyś 2), za remis rywale dostają po 1 punkcie, zaś za porażkę 0 punktów. Zwycięża zespół, który uzyska najwięcej punktów, a w dalszej kolejności decydują mecze bezpośrednie, następnie bilans bramek, a na końcu liczba strzelonych bramek. W systemie pucharowym rozgrywa się mecze tylko między rozlosowanymi w pary zespołami, przy czym do dalszej rundy przechodzi (awansuje) zespół, który okaże się lepszy w bezpośredniej rywalizacji. Istnieją również systemy mieszane. Na przykład podczas Mistrzostw Świata I faza turnieju rozgrywana jest w grupach, w każdej z nich systemem ligowym („każdy z każdym”), natomiast począwszy od II fazy (od 1/8 finału aż do finału) drużyny grają między sobą systemem pucharowym.

Korzenie współczesnego pięściarstwa sięgają czasów starożytnych. Już 4000 lat p.n.e. odbyły się najprawdopodobniej pierwsze walki bokserskie. Świadczą o tym płaskorzeźby z Mezopotamii. Boks jest jednym z najstarszych sportów, znanym już w starożytnych Rzymie i Grecji.Był znany w programie igrzysk w starożytnej Grecji ( został włączony do igrzysk 688 r. p.n.e.). Statyczne bijatyki dwóch zawodników były bardzo brutalne i często kończyły się śmiercią. Walki te, bez żadnych określonych reguł, niewiele miały wspólnego ze sportem. Pierwsze tego rodzaju zawody wygrał Onomastos ze Smyrny – który ustalił pierwsze zasady walk pięściarzy. Ciekawostką jest, że nawet w Iliadzie zamieszczone są opisy walk na pięści zorganizowanych dla uczczenia wojowników poległych pod Troją. Ówczesna wersja dzisiejszego boksu była rozgrywana na stadionie, bez podziału na kategorie wagowe. Zawodnicy owijali dłonie specjalnymi miękkimi skórami. Występowali nago. Walki toczyły się do momentu, w którym jeden z jej uczestników nie był w stanie kontynuować pojedynku. Z czasem sport ten stawał się coraz bardziej brutalny. Miękkie skóry na rękach zastępowano ostrymi rzemieniami wyposażonymi w kolce i metalowe guzy. Ostatecznie cesarz Teodozjusz I w 393 r. zlikwidował igrzyska. W tym samym czasie zakazano organizowania pojedynków pięściarzy. Współczesny boks narodził się w roku 1719. Wówczas to Amerykanin James Figg założył przy Tottenham Court Road w Londynie „akademię” boksu. Figg został też pierwszym mistrzem bokserskim w historii. Profesjonalny boks może mieć od 2 do 12 rund, po 3 minuty, niektóre kraje jak Australia maja rundy które trwają 2 minuty, co jest sprzeczne z międzynarodowymi ustaleniami. Widzowie robili zakłady jaki będzie wynik.Walczący nie nosili rękawic i okładali się kułakami dopóki któryś z nich nie opadł z sił i bez żadnych określonych reguł. Brytyjczyk Jack Broughton, który w 1730 roku zastąpił Figga, przez 18 lat zachował mistrzowski tytuł i jako pierwszy skodyfikował podstawy zasad tego sportu. Wstrząśnięty śmiercią na ringu jednego ze swych przeciwników, George’a Stevensona, sformułował i wprowadził w życie zbiór zasad znany jako Broughton’s Rules. Rękawice, dziś podstawowy atrybut boksera, pojawiły się dopiero w roku 1881. W roku 1916 podjęto ważną decyzję o ograniczeniu oficjalnych walk o mistrzostwo do 15 rund po trzy minuty każda, z jednominutowymi przerwami. W przypadku amatorów formułę ograniczono do trzech rund trzyminutowych. W latach 80. XX wieku, w skutek tragicznej śmierci koreańskiego boksera Kim Duk Koo, zawodowe walki ograniczono do 12 rund.

Jest możliwe ustalenie prapoczątków piłki nożnej. W grę przypominającą dzisiejszą piłkę nożną grano już w przedkolumbijskiej Ameryce, czy średniowiecznej Wenecji.Prawdopodobnie z tamtych terenów gra dostała się do wysp Brytyjskich. W Anglii i Szkocji między VIII a XIX wiekiem narodziła się ogromna pasja do gry w piłkę. Grały ze sobą często bez żadnych reguł i nie przebierając w środkach, całe wsie i miasteczka. Piłkę kopano w miastach na ulicach, na wsiach zaś – nawet na uprawianych polach. Skutkiem tej namiętności były wielokrotnie w XIV i XV wieku ogłaszane przez burmistrza Londynu oraz przez Królów Anglii i Szkocji Zakazy uprawiania tej „bezproduktywnej gry”. Jednak, jak pokazał czas, nie mogło to w żaden sposób powstrzymać rozwoju futbolu w Anglii i Szkocji. Wtedy prawdopodobnie narodził się sam termin football. Właśnie w Anglii w połowie XIX wieku zainaugurowano pierwsze rozgrywki. Tam też, w połowie wieku, po raz pierwszy spisano przepisy gry w piłkę nożną. Miały one na celu ujednolicenie zasad gry, której licznie oddawali się angielscy studenci i uczniowie prywatnych szkół. Pierwsze przepisy, w kształcie zbliżonym do współczesnej gry rugby, powstały w Trinity College. W 1863 roku The Football Association ostatecznie ustaliła jednolite przepisy. Obecnie zasady gry reguluje International Football Association Board (IFAB).

Pomysł rozgrywek dla pań o formule zbliżonej do tej znanej z Pucharu Davisa został po raz pierwszy zaproponowany w 1919 przez Hazel Hotchkiss Wightman. Kiedy ta propozycja została odrzucona, Wightman ufundowała w 1923 puchar dla zwycięzcy rywalizacji pomiędzy największymi potęgami tenisowymi na początku XX wieku, czyli reprezentacjami USA i Wielkiej Brytanii. Rozgrywki te znane były na początku jako Puchar Wightman. Pomysł tej sławnej tenisistki został podchwycony parę lat później przez Nell Hopman, żonę kapitana daviscupowej reprezentacjii Australii, Harry’ego Hopmana, której wraz z Mary Hardwick Hare udało się przekonać władze ITF-u do zorganizowania zawodów o takim charakterze. Pierwszą edycję Pucharu Federacji rozegrano w 50. rocznicę powstania Międzynarodowej Federacji Tenisowej w 1963. Obecnie w rozgrywkach Fed Cupu bierze udział ponad osiemdziesiąt państw podzielonych na dwie ośmiozespołowe Grupy Światowe, dwie grupy w strefie amerykańskiej, trzy ze strefy euro-afrykańskiej oraz dwie w strefie Azji i Oceanii. Tak też tenis kobiecy zyskał nowe rozgrywki pucharowe zbliżone zasadami do Pucharu Davisa. Tym samym tenis dąży do równouprawnienia płc i powoli kończy Battle of the Sexes. Tenis jest jedną z najbogatszych imprez sportowych.