Boks jest jedną z najstarszych dyscyplin sportowych. W okolicach Bagdadu znaleziono płytę przedstawiającą dwóch zawodników w bojowej postawie, a wiek tej płyty ocenia się na około 5000 lat. Walki na pięści opisywał w „Iliadzie” Homer. W 688 roku przed nasza erą pięściarstwo znalazło się w programie starożytnych igrzysk olimpijskich rozgrywanych w Grecji. Walczono tam na gołe pięści, ewentualnie przewiązane rzemieniami. Walka trwała do momentu, gdy jeden z przeciwników był niezdatny do dalszego boju. W czasach rzymskich walki bokserskie stały się domeną gladiatorów i miały bardzo brutalny przebieg. Boks dodano do programu Igrzysk w roku 688 przed naszą erą. Jest to więc jedna z najstarszych znanych nam dyscyplin. O boksie wspominał Homer, sport ten także był w programie Igrzysk wyprawionych po śmierci Partoklesa. Zgodnie z legendą, twórcą boksu był Apollo, który w pierwszym pojedynku pokonał i zabił Phorbasa, „zawodnika”, który wymuszał na podróżnych do Delf stawanie w nim w szranki. Zgodnie z inna legendą, w pierwszym pojedynku – w Olimpii zresztą – Apollo pokonał Aresa. Antyczni bokserzy owijali dłonie i przedramiona HIMANTES, czyli rzemieniami z miękkiej wołowej skóry. „Humanitarni” rzymianie wynaleźli inna rękawicę – CAESTUS – z wszytymi płytkami i ciężarkami z żelaza i ołowiu. Zastosowanie tego „wynalazku” uczyniło ze sportu jeden z elementów krwawych i śmiercionośnych igrzysk.

Igrzyska olimpijskie rozgrywane są co cztery lata co najmniej od roku 776 p.n.e. Choć z niebagatelną przerwą – półtora tysiąca lat. Według legendy właśnie w Olimpii Zeus miał walczyć na pięści ze swym ojcem Kronosem o władzę nad światem. Apollo miał tu prześcignąć w biegu skrzydłonogiego posłańca bogów Hermesa i pokonać na pięści boga wojny Aresa. Od 776 roku p.n.e. igrzyska olimpijskie są udokumentowane historycznie, ale zawody odbywały się tam i wcześniej. Organizowane je ku czci Zeusa co cztery lata. Równocześnie z podaniem terminu kolejnych igrzysk ogłaszano ogólnogreckie zawieszenie broni, tzw. święty rozejm (ekecheiria), który trwał od miesiąca do trzech – był to czas potrzebny na rozegranie zawodów oraz podróż zawodników w obie strony. Wzięło się to od paktu, jaki król Elidy Ifitos zawarł w VII wieku p.n.e. z królem Sparty – Likurgiem i władcą Pisy – Kleostenesem. Przewodnictwo nad igrzyskami w Olimpii sprawowało jedno z miast – Pisa lub Elida. Rywalizacja między nimi doprowadziła w końcu do starć zbrojnych, w wyniku których Pisa została zniszczona (572 p.n.e), a przewodnictwo objęła Elida. Na okres igrzysk przybywało do wielu gości, widzów i pielgrzymów. Zawodnicy przybywali z miesięcznym wyprzedzeniem, by trenować pod okiem sędziów. W pierwszym dniu igrzysk składano ofiary i przysięgi. Obiekty, które znajdowały się w Olimpii, to: stadion z bieżnią, gimnazion, buleuterion, pracownie rzeźbiarzy, łaźnie i inne. W igrzyskach mogli uczestniczyć jedynie mężczyźni; występowali oni nago. Igrzyska trwały początkowo tylko 5 dni, potem – w miarę dodawania konkurencji – przedłużano je. Wyznaczeni sędziowie doglądali przebieg konkurencji, a były to: biegi zapasy, skoki, wyścigi konne, pentatlon, boks, pankration, wyścigi rydwanów, czy też wyścigi hoplitów.

Ideę wskrzeszenia starożytnych Igrzysk jako pierwszy zaproponował grecki filantrop i weteran wojen z Turkami, Evangelos Zappas w 1833 r. Dzięki jego hojności, od 1859 r. co 4 lata miały się odbywać „olimpijskie zawody gimnastyczne”. Doszło do rozegrania trzech Igrzysk – w 1859, 1870 i 1875 r. Były to zawody narodowe, w których startowali wyłącznie Grecy. W tym samym czasie trwały prace wykopaliskowe w Olimpii. Nasilała się fascynacja antyczną kulturą, co zaowocowało w postaci formułowania idei wskrzeszenia Igrzysk. Jako pierwszy pomysł odnowienia starożytnej rywalizacji sportowej z udziałem zawodników z całego świata postulował w 1888 r. Francuz Pascal Grousset. Powstała w ten sposób koncepcja, której orędownikiem stał się francuski baron Pierre de Coubertin. Z jego inicjatywy w czerwcu 1894 r. zwołano w Paryżu Międzynarodowy Kongres dla Wskrzeszenia Igrzysk Olimpijskich z udziałem 79 delegatów i 2000 zaproszonych gości. 23.06.1894 r. powołano do życia Igrzyska Olimpijskie ery nowożytnej. Dla kontroli przebiegu I Igrzysk Olimpijskich, które początkowo miały odbywać się co 2 lata, powołano Międzynarodowy Komitet Olimpijski, w skład którego weszło piętnastu przedstawicieli dwunastu krajów biorących udział w posiedzeniu Kongresu. Pierwszym prezesem MKOl został wybrany Grek Demetrius Vikeles który zabiegał, by pierwsza Olimpiada odbyła się w 1896 r. w Atenach, a nie, jak to początkowo zakładano, w 1900 r. w Paryżu. Komitet pozytywnie rozpatrzył jego postulaty. Początkowo prezesem MKOl miał być przedstawiciel kraju, którego miasto jest organizatorem Igrzysk. Jednak gdy przed Igrzyskami w Paryżu w 1900 r. wybrano barona de Coubertin, zmieniono ten zapis. Francuz był prezesem MKOl aż do 1925 r.