W tenisie wyróżniamy osiem podstawowych zgrań : serwis, forehand, backhand, wolej, półwolej, smecz oraz lob. Każde uderzenie wykonuje się przy pomocy rakiety, tak aby piłka trafiła w część kortu przeciwnika. Nazwy odbić odnoszą się do momentu, kiedy są wykonywane (w przypadku serwisu) lub sposobu ich wykonania.

Serwis to uderzenie inicjujące akcję. Rozpoczyna się go wyrzutem piłki w powietrze, a następnie uderzeniem jej, zazwyczaj chwilę po osiągnięciu przez nią najwyższego punktu w locie, na przekątną część kortu po stronie przeciwnika. Serwis może być zagrywany znad głowy lub od dołu.

Forehand to uderzenie piłki wewnętrzną stroną rakiety, które zaczyna się z prawej strony dla zawodnika praworęcznego i z lewej dla tenisisty leworęcznego.

Backhand to uderzenie piłki wykonywane zewnętrzną stroną rakiety. W przypadku zawodników praworęcznych to zagranie, które rozpoczyna się z lewej strony, natomiast dla tenisistów leworęcznych z prawej strony ciała. Można go wykonywać zarówno jedną ręką, jak i oburącz. Backhand dwuręczny poprawia kontrolę uderzenia, ale jednocześnie ogranicza długość zamachu, natomiast jednoręczny umożliwia podcięcie piłki przy użyciu back spinu nadającego piłce niską trajektorię przy odbiciu.

Wolej to uderzenie grane z powietrza przed odbiciem się piłki od podłoża najczęściej w pobliżu siatki, zazwyczaj ze sztywnym nadgarstkiem. Najczęściej woleja gra się celując w niepilnowany przez przeciwnika obszar kortu.

Półwolej to uderzenie wykonywane natychmiast po zetknięciu się piłki z nawierzchnią kortu. Najczęściej stosuje się je w drodze do siatki lub podczas gry przy siatce, rzadko z głębi kortu.

Smecz to zbijanie wysokiej piłki zagrywanej przez przeciwnika lobem. Smecz uderzany jest z ponad głowy bezpośrednio z woleja, ale także po wysokim odskoku piłki od nawierzchni kortu. Technika smeczu podobna jest do techniki serwisu, z tym, że przyczyna sprawcza lotu piłki jest inna.

Kros to uderzenie piłki po przekątnej placu gry, przez całą jego długość.

Lob to uderzenie pozwalające przerzucić piłkę wysokim łukiem ponad przeciwnikiem.

Lift jest uderzeniem piłki z rotacją postępującą.

Wimbledon znajduje się w jednej z 32 dzielnic Wielkiego Londynu , położony jest na południowy zachód od centrum miasta. Na tamtejszych kortach trawiastych odbywa się co roku, na przełomie czerwca i lipca, najstarszy i najbardziej prestiżowy turniej tenisowy w świecie – The Championships. Rozgrywany jest on od 1877 roku jako mistrzostwa Anglii, zaliczany jest do turniejów Wielkiego Szlema. Wimbledon uznawany jest za nieoficjalne mistrzostwa świata na kortach trawiastych.

Pierwszy turniej wimbledoński odbył się w 1877 roku i były to rozgrywki singla mężczyzn. W 1884 doszły rozgrywki singla kobiet i debla mężczyzn. Na rozgrywki debla kobiety musiały jeszcze poczekać ,aż do 1913 roku. Wimbledon do 1968 był bojkotowany przez czołowych zawodników amatorskich. Nawierzchnię wszystkich 19 kortów na których rozgrywany jest turniej stanowi trawa. Wimbledon jest w tej chwili jedynym turniejem wielkoszlemowym rozgrywanym na trawie. W przeszłości nawierzchnię trawiastą posiadały również inne turnieje wielkoszlemowe: French Open do 1928 roku, US Open do 1975 r., a Australian Open do 1988 r. Tradycyjnymi barwami Wimbledonu są zielony i fioletowy. Takiego koloru są logo turnieju a nawet ręczniki używane przez zawodników. Do 2005 roku ubrania w tej kolorystyce były noszone przez sędziów i dzieci od podawania piłek, jednak obecnie stroje te zastąpiły granatowe ubiory z kolekcji Ralpha Laurena. Tenisiści grający na Wimbledonie zobowiązani są występować w białych kostiumach – jest to jedyne tego typu ograniczenie w całym cyklu rozgrywkowym. Tenis jest jedną z najbogatszych imprez sportowych.

Piłka do gry w tenisa składa się z dwóch połączonych ze sobą połówek. Materiałem z którego piłka jest zrobiona jest kauczuk wulkanizowany pokryty mieszanka filcu i sztucznego włókna. W grze stosuje się piłki o kolorze żółtym choć dopuszczalna jest piłeczka biała. W 1972 ITF (International Tennis Federation) wprowadziło do gry piłeczki żółte tylko dlatego że były one najbardziej widoczne dla widzów w telewizji. Piłka tenisowa powinna spełniać następujące wymogi:

- posiadać jednolitą powierzchnię,

- piłka nie powinna posiadać ściegów zewnętrznych ( w piłkach posiadających szwy),

- waga piłki powinna wahać się w granicach 56g – 59.4 g,

- rozmiary piłki powinny być być następujące 6.54 cm – 6.86 cm,

- każda piłka opuszczona z wysokości 2,5 metra na betonowe podłoże powinna mieć odskok nie mniejszy niż 134 cm,

-dopuszczalne są trzy typy piłek: szybkie, o średniej szybkości i wolne. Wszystko zależy od parametrów wskazanych wyżej.

Mecz gry tenisa rozgrywany jest na prostokątnym, płaskim korcie tenisowym o nawierzchnii twardej, ceglanej, trawiastej, betonowej bądź asfaltowej lub dywanowej. Długość kortu wynosi 23,77 metra, a szerokość 8,23 m w grze pojedynczej i 10,97 m dla meczów deblowych. Pośrodku kortu, równolegle do linii końcowych, znajduje się siatka dzieląca go na dwie równe części. Wysokość siatki jest najwyższa przy słupkach, do których jest przymocowana i wynosi 1,07 m.Pośrodku kortu jest ona najniższa i wynosi 91,4 cm. Swój obecny kształt kort tenisowy zawdzięcza majorowi Walterowi Cloptonowi Wingfieldowi. Linia równoległa do siatki znajdująca się najdalej od niej nosi nazwę końcowej, natomiast linia bliżej środka kortu nosi nazwę serwisowej. Linia najbardziej wysunięta na zewnątrz nosi nazwę linii deblowej. Linia boczna znajdująca się bliżej środka kortu wyznacza boczną granicę placu gry w meczach singla. Obszar między boczną linią deblową oraz położoną bliżej niej boczną linią singlową nazywany jest korytarzem deblowym. Linia biegnąca wszerz każdej z połówek kortu nazywana jest linią serwisową. Linia dzieląca linię serwisową nosi nazwę linii środkowej lub środkowej linii serwisowej. Obszar wyznaczony przez boczną linię singlową, linię serwisową i boczną linię serwisową nosi miano kara serwisowego. W tenisie stosuje się cztery podstawowe rodzaje nawierzchnii kortu – ceglaną mączkę, trawę, nawierzchnię twardą oraz dywanową.

Chwyt oznacza sposób trzymania rakiety podczas wykonywania uderzeń. Zawodnicy zmieniają chwyty w trakcie wymian ponieważ różne sposoby trzymania rakiety umożliwają łatwiejsze wykonywanie poszczególnych zagrań. Rączka rakiety składa się z ośmiu ścianek numerowanych zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Rodzaj chwytu określa się poprzez określenie, na której ściance rączki kciuk i palec wskazujący tworzą literę V. Chwytem stosowanym jako pierwszy był kontynentalny, dawniej używany do grania wszystkich uderzeń. Obecnie wykorzystuje się go przy serwisie, lobie, wolejach, oraz uderzeniach slajsowanych. Wyróżnia się dwa główne typy chwytów: forehandowe oraz backhandowe. Do chwytów forehandowych zaliczają się: wschodni, półzachodni i zachodni. Chwytami backhandowymi są chwyt wschodni oraz półzachodni