Symbolem trwałości idei olimpijskiej był święty ogień olimpijski. Podczas trwania starożytnych Igrzysk Olimpijskich w Olimpii święty ogień zapalano na ołtarzu Zeusa, patrona Igrzysk. Zapalenie znicza sygnalizowało rozpoczęcie igrzysk, a jego zgaszenie – ich zakończenie. Sztafeta niosąca ogień olimpijski wywodzi się z konkurencji lekkoatletycznej – biegu z pochodniami – która odbywała się podczas ateńskich Panatenajów. W czasach nowożytnych ogień olimpijski stał się tradycją począwszy od IX Letnich IO w Amsterdamie w 1928r., jednak początkowo nie wiązały się z tym żadne uroczystości. Dopiero osiem lat później Niemiec, dr Carl Diem, inspirując się starożytnymi freskami, zainicjował olimpijską sztafetę. Płomień powędrował z greckiej Olimpii przez Ateny do Berlina na Igrzyska w 1936r. Od tego czasu na kilka tygodni przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskich, w ruinach świątyni Hery w Olimpii, za pomocą promieni słonecznych skupionych we wklęsłym zwierciadle rozpala się na pochodni ogień. Ogień przenoszony jest następnie sztafetą biegaczy na miejsce igrzysk. Sztafeta ognia olimpijskiego jest dzisiaj imprezą trwającą kilkadziesiąt dni przed rozpoczęciem igrzysk. Z tej okazji wydaje się pamiątkowe medale, znaczki i plakaty. Od niedawna narodowe komitety olimpijskie otrzymują pamiątkowe pochodnie z trasy sztafety. Podczas uroczystej Ceremonii Otwarcia Igrzysk, pochodnią z ogniem z Olimpii rozpala się znicz olimpijski, który podobnie jak w starożytności płonie przez cały czas trwania Igrzysk. Znicz olimpijski to znicz, który jest zapalany w dzień rozpoczęcia igrzysk olimpijskich. Ostatni ze sztafety biegnącej z ogniem olimpijskim zapala ogień przyniesiony z Olimpii. Znicz jest zapalony aż do końca igrzysk olimpijskich. Po raz pierwszy znicz olimpijski pojawił się na igrzyskach w Amsterdamie w 1928. Na stałe zagościł na igrzyskach dopiero od igrzysk w Berlinie w 1936. Wtedy też po raz pierwszy zorganizowano sztafetę. Kilkakrotnie ceremonii zapalenia znicza nadawano symboliczny charakter, celem podkreślenia ideałów olimpijskich. Podczas igrzysk w Tokio w 1964 znicz zapalił Yoshinori Sakai, urodzony w dniu zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę. W 2000 w Sydney znicz zapalała Aborygenka Cathy Freeman, co zostało odebrane jako zadośćuczynienie Aborygenom za lata krzywd.

Hymn olimpijski pojawił się po raz pierwszy na pierwszych igrzyskach nowożytnych w 1896 roku. Autorem słów był Kostis Palamas, natomiast muzykę skomponował Spiridon Samaras. Od tego czasu na każde następne igrzyska komponowano oddzielny hymn. W 1958 Międzynarodowy Komitet Olimpijski przyjął hymn z 1896 jako oficjalny hymn olimpijski. Mimo to na igrzyska w Rzymie w 1960 skomponowano (po raz ostatni) odrębny hymn. Od igrzysk w Tokio w 1964 hymn z igrzysk Atenach w 1896 jest stałą częścią ceremoniału olimpijskiego. Choć hymn oryginalnie powstał w języku greckim, wielokrotnie podczas igrzysk wykonywano go w języku kraju goszczącego igrzyska. Hymn olimpijski pojawił się w następujących wersjach językowych:

- hiszpańskiej (Meksyk 1968, Barcelona 1992)

- niemieckiej (Innsbruck 1964, Monachium 1972, Innsbruck 1976)

- angielskiej (Lake Placid 1980, Los Angeles 1984, Atlanta 1996, Salt Lake City 2002)

- rosyjskiej (Moskwa 1980)

- koreańskiej (Seul 1988)

- japońskiej (Tokio 1964, Sapporo 1972, Nagano 1998)

- francuskiej (Grenoble 1968, Montreal 1976, Albertville 1992, Vancouver 2010)

- serbsko-chorwackiej (Sarajewo 1984)

- norweskiej (Lillehammer 1994)

Hymn olimpijski

Nieśmiertelny Duchu Antyku, czysty ojcze
piękności wielkiej i prawdziwej,
zejdź, zjaw się i zabłyśnij tu
w chwale twej ziemi i nieba.

Wznieć zapal godnych walk,
biegu, zapasów, rzutów,
uwieńcz świeżą gałązką ciało,
uczyń je żelaznym i szlachetnym.

Pola, góry i morza lśnią tobą
jak białoczerwona, ogromna świątynia,
do której, Nieśmiertelny Duchu Antyku,
biegnie twój czciciel, każdy naród.