Tradycje Olimpijskie które przetrwały po dziś dzień:
Hymn olimpijski, napisany przez greckiego poetę Costisa Palamasa do muzyki Spyrosa Samaras, po raz pierwszy został zaśpiewany na Igrzyskach Olimpijskich w 1896 roku. Na sesji Komitetu Olimpijskiego w Tokio 1958 zaadaptowany został jako oficjalny hymn ceremonii olimpijskich.
Credo olimpijskie
Od 1896 Igrzyska odbywają się w oparciu o myśl sformułowaną przez Pierre’a Coubertin: W igrzyskach olimpijskich nie wygrana jest najważniejsza, lecz uczestnictwo, tak jak w życiu ważniejsza jest walka od tryumfu. Nie przegrana jest istotna , ale przegrana z honorem.
Flaga olimpijska
Pomysł flagi olimpijskiej podany został przez Pierre’a Coubertin: pięć kolorowych kół na białym tle, symbolizujących związek pięciu kontynentów. Niemal w 100 lat potem 6 kolorów kół (niebieski, żółty, czarny, zielony, czerwony) i tła (biel pokoju) symbolizują tę samą ideę. Po raz pierwszy Flaga Olimpijska wziesiona została na Igrzyskach w Anvers w 1920 r.
Przysięga olimpijska
„W imieniu wszystkich zawodników przysięgam, że weźmiemy udział w tych Igrzyskach Olimpijskich szanując i przestrzegając zasad, które im przyświecają, w duchu sportu, na chwałę sportu i honoru naszych drużyn”. W dniu otwarcia Olimpiady sportowiec kraju organizującego Igrzyska składa Przysięgę olimpijską w imieniu wszystkich zawodników. Ten szczególny gest wprowadzony został do igrzysk w 1920 roku w Anvers.
Ogień olimpijski
Symbolem trwałości idei olimpijskiej był święty ogień olimpijski. Podczas trwania starożytnych Igrzysk Olimpijskich w Olimpii święty ogień zapalano na ołtarzu Zeusa, patrona Igrzysk. Zapalenie znicza sygnalizowało rozpoczęcie igrzysk, a jego zgaszenie – ich zakończenie. Sztafeta niosąca ogień olimpijski wywodzi się z konkurencji lekkoatletycznej – biegu z pochodniami – która odbywała się podczas ateńskich Panatenajów. W czasach nowożytnych ogień olimpijski stał się tradycją począwszy od IX Letnich IO w Amsterdamie w 1928r., jednak początkowo nie wiązały się z tym żadne uroczystości. Dopiero osiem lat później Niemiec, dr Carl Diem, inspirując się starożytnymi freskami, zainicjował olimpijską sztafetę. Płomień powędrował z greckiej Olimpii przez Ateny do Berlina na Igrzyska w 1936r. Od tego czasu na kilka tygodni przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskich, w ruinach świątyni Hery w Olimpii, za pomocą promieni słonecznych skupionych we wklęsłym zwierciadle rozpala się na pochodni ogień. Ogień przenoszony jest następnie sztafetą biegaczy na miejsce igrzysk. Sztafeta ognia olimpijskiego jest dzisiaj imprezą trwającą kilkadziesiąt dni przed rozpoczęciem igrzysk. Z tej okazji wydaje się pamiątkowe medale, znaczki i plakaty. Od niedawna narodowe komitety olimpijskie otrzymują pamiątkowe pochodnie z trasy sztafety. Podczas uroczystej Ceremonii Otwarcia Igrzysk, pochodnią z ogniem z Olimpii rozpala się znicz olimpijski, który podobnie jak w starożytności płonie przez cały czas trwania Igrzysk.
Sztafeta olimpijska
W 1896 roku sportowcy zorganizowali pierwszą sztafetę na zawodach w Atenach. Od Igrzysk w Berlinie w 1936 stała się już tradycją. Tak jak w starożytności zapalony w Olimpii za pomocą promieni słonecznych ogień przekazują sobie biegacze z całego świata w sztafecie niosąc go na główny stadion Igrzysk, gdzie płonie do końca zawodów.
Ceremonia otwarcia
Tradycyjnie igrzyska otwiera trwająca kilka godzin ceremonia otwarcia, której celem jest m.in. zaprezentowanie miasta i państwa, w którym odbywają się igrzyska. Stałym elementem tej ceremonii jest defilada państw biorących udział w zawodach. W defiladzie maszerują zawodnicy oraz działacze sportowi z danego kraju. Każde z państw wyznacza jednego sportowca do niesienia flagi. Sportowcy wchodzą na stadion według alfabetu języka używanego w państwie które gości igrzyska. Z uwagi na szacunek dla ojczyzny igrzysk defiladę otwiera Grecja, a kończy gospodarz. Po wejściu wszystkich krajów na stadion olimpijski głowa państwa organizującego zawody lub przewodniczący MKOl dokonuje oficjalnego otwarcia igrzysk, wypowiadając formułę: Igrzyska Olimpijskie w … uważam za otwarte. Później, w trakcie odgrywania hymnu olimpijskiego, na maszt wciągana jest flaga olimpijska, którą wnoszą na arenę wybitne osobistości. Przedostatni biegacz sztafety olimpijskiej wbiega na stadion niosąc ogień olimpijski. Przekazuje go ostatniemu biegaczowi sztafety, zazwyczaj z goszczącego igrzyska kraju, który zapala znicz olimpijski. Często wypuszczane są gołębice – symbol pokoju. Na koniec wszyscy flagowi zbierają się w kole, a jeden wybrany zawodnik oraz jeden wybrany sędzia składają, w imieniu wszystkich zawodników i sędziów, przysięgę olimpijską. Elementem ceremonii otwarcia jest również wniesienie oraz wciągnięcie na maszt flagi państwa organizującego zawody, podczas wciągania flagi odgrywa się hymn. Jest również wyznaczony czas na przemówienia Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego dane igrzyska oraz przewodniczącego MKOl.
Ceremonia zamknięcia
W części artystycznej ceremonii zamknięcia oprócz spektaklu przygotowanego przez gospodarzy swoją prezentację przedstawia również miasto następnych igrzysk. Sportowcy wkraczający na stadion nie są już podzieleni wedle państw, a wszystkie flagi państw uczestniczących w „festiwalu sportów” są niesione razem. Podczas ceremonii zamknięcia odgrywa się hymny oraz wciąga na maszt 3 flagi: państwa obecnie goszczącego igrzyska, przyszłego gospodarza oraz Grecji. Nowym zwyczajem jest ceremonia dekoracji zwycięzców ostatniej konkurencji: w przypadku LIO maratonu, a podczas ZIO biegu narciarskiego na 50 km. Przemawiają ponownie Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego oraz Przewodniczący MKOl. Przewodniczący MKOl wypowiada formułę: Igrzyska Olimpijskie w … uważam za zamknięte, oraz „wzywa młodzież całego świata do stawienia się za 4 lata w mieście przyszłych igrzysk”, po czym opuszcza się flagę olimpijską oraz gasi znicz. Stałym elementem jest również przekazanie flagi olimpijskiej przez mera (burmistrza, prezydenta) obecnego miasta-gospodarza przyszłemu organizatorowi igrzysk.